Andrew Jackson

Ο Άντριου Τζάκσον (αγγλικά:Andrew Jackson, 15 Μαρτίου 1767 - 8 Ιουνίου 1845) ήταν Αμερικανός στρατιωτικός, πολιτικός και ο 7ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1829 έως το 1837 και θεωρείται ο ιδρυτής του Δημοκρατικού Κόμματος.

Η πολιτική του φιλοσοφία, η οποία κυριάρχησε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, αποτέλεσε τη βάση για την άνοδο της «τζακσονιανής δημοκρατίας». Ήταν στρατιωτικός κυβερνήτης της Φλόριντα (1821) και διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στη Μάχη της Νέας Ορλεάνης (1815). Η κληρονομιά που άφησε θεωρείται μικτή, ως προστάτης της λαϊκής δημοκρατίας και της ατομικής ελευθερίας, διασταυρωμένη με την υποστήριξή του για την απομάκρυνση των Ινδιάνων και τη δουλεία. Το πορτραίτο του εμφανίζεται στο αμερικάνικο χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων.

Γεννημένος στις αποικίες της Καρολίνας πριν από τον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ο Τζάκσον εργάστηκε ως δικηγόρος στα σύνορα της τότε αμερικανικής επικράτειας, παντρεύτηκε τη Ρέιτσελ Ντόνελσον και εκπροσώπησε για σύντομο χρονικό διάστημα το Τενεσί τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία των ΗΠΑ. Μετά την παραίτησή του, υπηρέτησε ως δικαστής στο Ανώτερο Δικαστήριο του Τενεσί από το 1798 έως το 1804. Ίδρυσε το κτήμα «The Hermitage» και έγινε εύπορος ιδιοκτήτης φυτείας, αποκομίζοντας κέρδη από την καταναγκαστική εργασία εκατοντάδων σκλαβωμένων Αφροαμερικανών. Ως διοικητής της πολιτοφυλακής του Τενεσί, ηγήθηκε στρατευμάτων στον Πόλεμο των Κρικ (1813–1814), κερδίζοντας τη Μάχη του Χόρσσου Μπεντ (Horseshoe Bend) και διαπραγματευόμενος τη Συνθήκη του Φορτ Τζάκσον, η οποία ανάγκασε τους ιθαγενείς Κρικ να παραχωρήσουν τεράστιες εκτάσεις που σήμερα ανήκουν στις πολιτείες της Αλαμπάμα και της Τζόρτζια. Στον παράλληλο πόλεμο κατά των Βρετανών, η νίκη του Τζάκσον στη Μάχη της Νέας Ορλεάνης το 1815 τον ανέδειξε σε εθνικό ήρωα. Αργότερα διοίκησε τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τον Πρώτο Πόλεμο των Σεμινόλ· η εκστρατεία του υπήρξε ένας από τους παράγοντες που ώθησαν την Ισπανία να διαπραγματευτεί την παραχώρηση της Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τζάκσον υπηρέτησε για σύντομο διάστημα ως ο πρώτος κυβερνήτης της επικράτειας της Φλόριντα, προτού επιστρέψει στη Γερουσία. Έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία το 1824, συγκεντρώνοντας τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων τόσο στη λαϊκή ψήφο όσο και στο Εκλεκτορικό Κολλέγιο. Καθώς κανένας υποψήφιος δεν εξασφάλισε την απαιτούμενη πλειοψηφία στο Εκλεκτορικό Κολλέγιο, η Βουλή των Αντιπροσώπων εξέλεξε τον Τζον Κουίνσι Άνταμς με την υποστήριξη του Χένρι Κλέι, ο οποίος αργότερα εντάχθηκε στο υπουργικό συμβούλιο του Άνταμς. Οι υποστηρικτές του Τζάκσον, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι ο Άνταμς και ο Κλέι είχαν συνάψει μια «διεφθαρμένη συμφωνία», δημιούργησαν έναν νέο πολιτικό συνασπισμό που έμελλε να εξελιχθεί στο Δημοκρατικό Κόμμα.

Οι απόψεις για τον Τζάκσον είναι συχνά διχασμένες. Οι υποστηρικτές του τον χαρακτηρίζουν υπερασπιστή της δημοκρατίας και του Συντάγματος των ΗΠΑ, ενώ οι επικριτές του επισημαίνουν τη φήμη του ως δημαγωγού που αγνοούσε τον νόμο όποτε αυτό εξυπηρετούσε τα συμφέροντά του. Ιστορικά, οι ακαδημαϊκές κατατάξεις των προέδρων των ΗΠΑ κατέτασσαν τον Τζάκσον σε υψηλή θέση. Ωστόσο, στα τέλη του 20ού αιώνα η φήμη του υποχώρησε και, στον 21ο αιώνα, η κατάταξή του έχει πέσει.

Πέθανε από οίδημα, φυματίωση και καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 78 ετών, στις 8 Ιουνίου 1845.