Ο Αντόνιο Φογκατσάρο (ιταλικά: Antonio Fogazzaro) (25 Μαρτίου 1842 – 7 Μαρτίου 1911) ήταν Ιταλός ποιητής και μυθιστοριογράφος. Έγραψε ρεαλιστικά μυθιστορήματα στα οποία εισήγαγε τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές του ιδέες καθώς και ψυχολογικά θέματα. Στο έργο του υπάρχει μια συνεχής σύγκρουση μεταξύ του αισθήματος του καθήκοντος και του πάθους, της πίστης και της λογικής. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό οδηγεί τη βασανισμένη ψυχή των χαρακτήρων σε μυστικιστικές εμπειρίες.
Τα ύστερα έργα του Φογκατσάρο αντανακλούν το ενδιαφέρον του για τον Καθολικισμό, που συγκρούεται μεταξύ παραδοσιακών πεποιθήσεων και σύγχρονων ιδεών. Πυροδότησαν διαμάχες για τις προοδευτικές θρησκευτικές απόψεις και δύο μυθιστορήματα περιελήφθησαν στον Κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντόνιο Φογκατσάρο γεννήθηκε το 1842 στη Βιτσέντσα σε πλούσια οικογένεια βιομηχάνων. Η ανατροφή του διαμόρφωσε σημαντικά τις λογοτεχνικές και ηθικές του απόψεις. Ο πατέρας του, Μαριάνο, ήταν ευσεβής Καθολικός και ένθερμος πατριώτης. Συμμετείχε ενεργά στον αγώνα κατά της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και το 1860 αναγκάστηκε να φύγει με την οικογένειά του στο Τορίνο, όπου έζησαν για μερικά χρόνια στην εξορία. Το 1866, ο πατέρας του εξελέγη βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Ως μαθητής, έμαθε να αγαπά τις ρομαντικές πτυχές του Βιργίλιου και της γερμανικής ποίησης, ειδικά τον Χάινε. Έμαθε γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά, γλώσσα στην οποία διάβαζε συχνά τη Βίβλο. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, από όπου απέκτησε το πτυχίο του το 1864. Το 1865, η οικογένεια μετακόμισε στο Μιλάνο, όπου ο Αντόνιο παντρεύτηκε μια ευγενή, τη Μαργαρίτα ντι Βαλμανάρα με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά.
