Brunetto Latini

Ο Μπρουνέτο Λατίνι (ιταλικά: Brunetto Latini‎‎) (περ. 1220–1294) ήταν Ιταλός ποιητής, πολιτικός, συμβολαιογράφος και συγγραφέας έργων στην ιταλική και την παλαιά γαλλική γλώσσα. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους διανοούμενους της εποχής του και υπήρξε δάσκαλος και φίλος του Δάντη.

Τα έργα του επηρέασαν βαθιά τους νεότερους συγγραφείς. Ο Δάντης, παρόλο που στην Κόλαση της Θείας Κωμωδίας τον απεικονίζει ως καταδικασμένο για σοδομία, του απευθύνεται με μεγάλο σεβασμό και ευγνωμοσύνη.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Μπρουνέτο Λατίνι γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1220 από οικογένεια ευγενών της Τοσκάνης, γιος του Μπουονακόρσο Λατίνι. Ανήκε στο κόμμα των Γουέλφων. Ήταν συμβολαιογράφος και άνθρωπος με μόρφωση, πολύ σεβαστός από τους συμπολίτες του και φημισμένος για τη ρητορική του ικανότητα. Ιστορικές πηγές και μια σειρά από έγγραφα μαρτυρούν την ενεργό συμμετοχή του στην πολιτική ζωή της Φλωρεντινής Δημοκρατίας.

Το 1260, απεστάλη στη Σεβίλλη ως πρεσβευτής προς τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλης για να ζητήσει βοήθεια για τη Φλωρεντία που απειλούνταν από τη Σιένα στα πλαίσια της σύγκρουσης μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελλίνων. Η αποστολή ήταν ανεπιτυχής. Κατά την επιστροφή του από την Ισπανία, πληροφορήθηκε για την ήττα των Γουέλφων της Φλωρεντίας στη μάχη του Μονταπέρτι. Ως αποτέλεσμα, κατέφυγε στη Γαλλία όπου έζησε από το 1260 έως το 1268 στο Μονπελιέ, το Αράς, το Μπαρ-συρ-Ωμπ και το Παρίσι ασκώντας (όπως και στη Φλωρεντία) το επάγγελμα του συμβολαιογράφου, όπως αποδεικνύεται από έγγραφα που συνέταξε ο ίδιος.

Το 1269, όταν η πολιτική κατάσταση το επέτρεψε, επέστρεψε στην Τοσκάνη και για περίπου είκοσι χρόνια κατείχε διαδοχικά υψηλά αξιώματα. Η επιρροή του έγινε τέτοια που έκτοτε δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σημαντικό δημόσιο γεγονός στην ιστορία της Φλωρεντίας στο οποίο δεν συμμετείχε. Το 1273 διορίστηκε Γραμματέας του Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας. Το 1280, συνέβαλε στην προσωρινή συμφιλίωση μεταξύ των κομμάτων των Γουέλφων και των Γιβελλίνων και το 1284 προήδρευσε της διάσκεψης στην οποία συμφωνήθηκε επίθεση στην Πίζα. Τέλος, το 1287, προήχθη στο αξίωμα του «πρωθυπουργού» ως ένας από τους 12 δικαστές.