Ο Καρλ Βαν Ντόρεν (αγγλ. Carl Clinton Van Doren, 10 Σεπτεμβρίου 1885 – 18 Ιουλίου 1950) ήταν Αμερικανός κριτικός της λογοτεχνίας, συγγραφέας βιογράφος και επιφυλλιδογράφος. Είναι γνωστός κυρίως για το βιβλίο του για τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, που τού απέφερε το Βραβείο Πούλιτζερ της Βιογραφίας του 1939.
Αδελφός του Καρλ Βαν Ντόρεν ήταν ο ποιητής, πανεπιστημιακός και κριτικός Μαρκ Βαν Ντόρεν και ανιψιός του ο Τσαρλς Βαν Ντόρεν.
Βίος και σταδιοδρομία
Ο Βαν Ντόρεν γεννήθηκε στο χωριό Χόουπ (Hope, δηλαδή «ελπίδα») του Ιλινόι και ήταν γιος της Γιουντόρα Ανν (Eudora Ann, το γένος Butz) και του Τσαρλς Λούσιους Βαν Ντόρεν (Charles Lucius Van Doren), επαρχιακού ιατρού. Μεγάλωσε με τον νεότερο αδελφό του Μαρκ στο οικογενεικό αγρόκτημα.
Ο Καρλ πήρε πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ιλινόι στην Ουρμπάνα-Σαμπέιν το 1907 και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1911. Συνέχισε στο δεύτερο ως βοηθητικός διδάσκων μέχρι το 1930, αλλά από το 1919 έως το 1925 ήταν και αρχισυντάκτης διάφορων περιοδικών, με σημαντικότερο αυτών το The Nation. Ως προς τις ιδέες του, ήταν «παγκόσμιος φεντεραλιστής», έχοντας δηλώσει: «Είναι προφανές ότι καμιά δυσκολία μιας παγκόσμιας κυβερνήσεως δεν μπορεί να συγκριθεί με τον κίνδυνο ενός κόσμου χωρίς αυτή.». Το 1942 εκλέχθηκε μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.
Η μελέτη του Βαν Ντόρεν υπό τον τίτλο Το αμερικανικό μυθιστόρημα (The American Novel, 1921) θεωρείται γενικώς ότι βοήθησε στην επανένταξη του Χέρμαν Μέλβιλ στην κατηγορία των μεγάλων λογοτεχνών.
Το 1912 ο Κ. Βαν Ντόρεν νυμφεύθηκε την Αϊρίτα Μπράντφορντ (Irita Bradford, 1891-1966), συντάκτρια βιβλίου της New York Herald Tribune. Απέκτησαν τρεις κόρες μαζί: την Ανν (γενν. 1915), τη Μάργκαρετ (γενν. 1917) και την Μπάρμπαρα (γενν. 1920). Πήραν διαζύγιο το 1935. Ο Βαν Ντόρεν τέλεσε και δεύτερο γάμο, με την Τζην Ράιτ Γκόρμαν (Jean Wright Gorman) το 1939, αλλά και αυτός κατέληξε σε διαζύγιο, το 1945.
