Ο Ντομίνγκο Φαουστίνο Σαρμιέντο (ισπανικά: Domingo Faustino Sarmiento, ισπανική προφορά: doˈmiŋɡo saɾˈmjento, 15 Φεβρουαρίου 1811 – 11 Σεπτεμβρίου 1888) ήταν Αργεντινός ακτιβιστής, διανοούμενος, συγγραφέας, πολιτικός και πρόεδρος της Αργεντινής. Το συγγραφικό του έργο κάλυπτε ένα ευρύ φάσμα ειδών και θεμάτων, από τη δημοσιογραφία μέχρι την αυτοβιογραφία, την πολιτική φιλοσοφία και την ιστορία. Ήταν μέλος μιας ομάδας διανοουμένων, γνωστής ως Γενιά του 1837, η οποία άσκησε μεγάλη επιρροή στην Αργεντινή του 19ου αιώνα. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με εκπαιδευτικά ζητήματα και άσκησε επίσης σημαντική επιρροή στη λογοτεχνία της περιοχής.
Ο Σαρμιέντο μεγάλωσε σε μια φτωχή αλλά πολιτικά ενεργή οικογένεια που του άνοιξε τον δρόμο για πολλά από τα μελλοντικά του επιτεύγματα. Μεταξύ 1843 και 1850, βρισκόταν συχνά στην εξορία και έγραφε τόσο στη Χιλή όσο και στην Αργεντινή. Το μεγαλύτερο λογοτεχνικό του επίτευγμα ήταν το Facundo, μια κριτική του Χουάν Μανουέλ δε Ρόσας, που ο Σαρμιέντο έγραψε ενώ εργαζόταν για την εφημερίδα El Progreso κατά τη διάρκεια της εξορίας του στη Χιλή. Το βιβλίο αυτό του έφερε πολύ περισσότερα από απλή λογοτεχνική αναγνώριση- εξάντλησε τις προσπάθειες και την ενέργειά του στον πόλεμο κατά των δικτατοριών, ειδικά εκείνης του Ρόσας, και αντιπαρέβαλε τη διαφωτισμένη Ευρώπη -ένα κόσμο όπου, στα μάτια του, εκτιμούνταν η δημοκρατία, οι κοινωνικές υπηρεσίες και η ευφυής σκέψη- με τη βαρβαρότητα των γκάουτσο και κυρίως των καουντίγιο, των αδίστακτων ισχυρών ανδρών της Αργεντινής του 19ου αιώνα.
Ενώ ήταν πρόεδρος της Αργεντινής από το 1868 έως το 1874, ο Σαρμιέντο υπερασπίστηκε την έξυπνη σκέψη -συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης για τα παιδιά και τις γυναίκες- και τη δημοκρατία για τη Λατινική Αμερική. Εκμεταλλεύτηκε επίσης την ευκαιρία να εκσυγχρονίσει και να αναπτύξει σιδηροδρομικά συστήματα, ένα ταχυδρομικό σύστημα και ένα ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Πέρασε πολλά χρόνια σε υπουργικούς ρόλους σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο, όπου ταξίδεψε στο εξωτερικό και εξέτασε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα.
Ο Σαρμιέντο πέθανε στην Ασουνσιόν της Παραγουάης σε ηλικία 77 ετών από καρδιακή προσβολή. Κηδεύτηκε στο Μπουένος Άιρες. Σήμερα, χαίρει σεβασμού ως πολιτικός καινοτόμος και συγγραφέας. Ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο τον θεωρούσε έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της καστιλιάνικης πεζογραφίας.
