Edmund Clarence Stedman

Ο Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν (αγγλικά: Edmund Clarence Stedman‎‎, 8 Οκτωβρίου 1833 – 18 Ιανουαρίου 1908) ήταν Αμερικανός ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, διατριβογράφος, τραπεζίτης και επιστήμονας.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Έντμουντ Κλάρενς Στέντμαν γεννήθηκε στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ στις 8 Οκτωβρίου 1833. Ο πατέρας του ταγματάρχης Έντμουντ Μπουρκ Στέντμαν πέθανε από φυματίωση δύο χρόνια αργότερα τον Δεκέμβριο του 1835. Μέχρι την επόμενη άνοιξη είχε μετακομίσει με την μητέρα του Ελίζαμπεθ Κλίμενταϊν Στέντμαν και τον μικρότερο αδελφό του στο Πλέινφιλντ του Νιου Τζέρσεϊ για να ζήσουν με τον εύπορο παππού του, Ντέιβιντ Λόου Ντοτζ. Ο Ντοτζ, Καλβινιστής και ειρηνιστής, ήταν αυστηρός, δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει τις οικονομίες του για να υποστηρίξει τα εγγόνια του, και συχνά τιμωρούσε τα αγόρια για κακή διαγωγή. Η κυρία Στέντμαν πώλησε ποιήματα και μυθιστορήματα σε περιοδικά όπως τα Graham's Magazine, Sartain's Magazine, The Knickerbocker και Godey's Lady's Book για να αποκτήσει εισοδήματα. Εν τέλει, τα παιδιά μετακόμισαν στον παππού από την πλευρά του πατέρα τους, Γκρίφιν Στέντμαν και τον αδελφό Τζέιμς στο Νόριτς του Κονέκτικατ.

Ο Στέντμαν σπούδασε για δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, έγινε δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη, ειδικότερα στις εφημερίδες Tribune και World, στην οποία υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής κατά τα πρώτα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία, σπούδασε νομική και για μικρό διάστημα υπήρξε προσωπικός γραμματέας του γενικού εισαγγελέα Έντουαρντ Μπέιτς στην Ουάσινγκτον. Ήταν επίσης μέλος του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης στην Γουόλ Στριτ από το 1865 έως το 1900. Το πρώτο του βιβλίο, Poems, Lyrical and Idyllic (Ποιήματα, Λυρικά και Ειδύλλια), εκδόθηκε το 1860, ενώ ακολούθησαν και επιτυχημένοι τόμοι παρόμοιου χαρακτήρα, αλλά και συλλογές των ποιημάτων του το 1873, το 1884 και το 1897. Τα μεγαλύτερά του ποιήματα είναι το Alice of Monmouth: an Idyl of the Great War (Αλίκη του Μονμάουθ: ένα Ειδύλλιο του Μεγάλου Πολέμου, 1864) και το The Blameless Prince (Ο Άψογος Πρίγκιπας, 1869), μια αλληγορία καλών πράξεων, που υποτίθεται πως επηρεάστηκε από τον βίο του Πρίγκιπα Αλβέρτου. Και τέλος μια περίτεχνη αναμνηστική ωδή στον Ναθάνιελ Χόθορν, η οποία αναγνώστηκε στην Αδελφότητα Φι Βήτα Κάπα του Χάρβαρντ το 1877.