Eginhardo

Ο Άινχαρντ ή Έγκινχαρντ σε ελληνική απόδοση Εϊνάρδος ή Εγινάρδος (λατινικά: E(g)inhardus, περ. 775 - 14 Μαρτίου 840) ήταν Φράγκος ιστορικός, λόγιος, αυλικός και λαϊκός ηγούμενος, στην υπηρεσία του Καρλομάγνου και του γιου του Λουδοβίκου του Ευσεβούς.

Θεωρείται μια από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της Καρολίγγειας Αναγέννησης, διαδέχθηκε τον δάσκαλό του Αλκουίνο ως επικεφαλής της αυλικής σχολής του Καρλομάγνου. Το σημαντικότερο και πιο γνωστό έργο του είναι η βιογραφία του Καρλομάγνου, Vita Karoli Magni, «ένα από τα πιο πολύτιμα λογοτεχνικά κληροδοτήματα του πρώιμου Μεσαίωνα».

Λόγω των αρχιτεκτονικών του γνώσεων, του δόθηκε το όνομα Μπεσελεέλ, από το όνομα του οικοδόμου της εβραϊκής Σκηνής του Μαρτυρίου (Εξ 35:30).

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Άινχαρντ κατάγονταν από τη γερμανόφωνη Ανατολική Φραγκία. Γεννημένος σε οικογένεια γαιοκτημόνων, οι γονείς του τον έστειλαν να εκπαιδευτεί από τους μοναχούς της Φούλντα, ένα από τα πιο εντυπωσιακά κέντρα μάθησης στις χώρες των Φράγκων. Ίσως λόγω του μικρού του αναστήματος, το οποίο περιόριζε τις ικανότητές του στην ιππασία και την ξιφομαχία, ο Άινχαρντ στράφηκε στις επιστήμες και στην εκμάθηση των λατινικών. Ο ηγούμενος της Φούλντα τον έστειλε στη βασιλική σχολή της εξαιρετικά πλούσιας αυλής του Καρλομάγνου γύρω στο 791 ή 792 για να τελειοποιήσει την εκπαίδευσή του, όπου έγινε μαθητής του επικεφαλής της σχολής λόγιου της Νορθουμβρίας Αλκουίνου, τον οποίο μετά τον θάνατό του το 804 διαδέχθηκε, και σύντομα έγινε μέρος του στενού κύκλου του Καρλομάγνου. Ο Άινχαρντ είχε προφανώς αρχιτεκτονικές δεξιότητες, επειδή ο Καρλομάγνος τον τοποθέτησε υπεύθυνο για την ολοκλήρωση πολλών ανακτορικών συγκροτημάτων, συμπεριλαμβανομένων των ανακτόρων στο Άαχεν και το Ίνγκελχαϊμ. Το 814, με τον θάνατο του Καρλομάγνου, ο γιος του Λουδοβίκος ο Ευσεβής τον έκανε γραμματέα του και η επιρροή του αυξήθηκε. Εκείνη την εποχή ο Άινχαρντ έγινε ηγούμενος πολλών μοναστηριών και του παραχωρήθηκαν εκτεταμένες εκτάσεις. Αποσύρθηκε από τη βασιλική αυλή κατά τη διάρκεια των διαφορών μεταξύ του Λουδοβίκου και των γιων του την άνοιξη του 830.