Ο Εμίλιο Ντε Μάρκι (ιταλικά: Emilio De Marchi) (31 Ιουλίου 1851 - 6 Φεβρουαρίου 1901) ήταν Ιταλός μυθιστοριογράφος, ποιητής και μεταφραστής, ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα στην Ιταλία. Τα έργα του επικεντρώνονται στην περιγραφή των Λομβαρδών αγροτών και της κατώτερης μεσαίας τάξης του Μιλάνου. Μεταξύ των πιο διάσημων, είναι το αστυνομικό μυθιστόρημα του 1887 Το καπέλο του ιερέα, το οποίο έγινε μπεστ σέλερ στην ιταλική λογοτεχνία. Αρκετά έργα του έχουν διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Εμίλιο Ντε Μάρκι γεννήθηκε το 1851 στο Μιλάνο, το οποίο τότε ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, σε οικογένεια με περιορισμένους πόρους. Μικρός έμεινε ορφανός από πατέρα, κατάφερε ωστόσο να αποφοιτήσει με πτυχίο λογοτεχνίας το 1874 από την τότε Επιστημονική-Λογοτεχνική Ακαδημία του Μιλάνου, η οποία αργότερα έγινε το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Δίδαξε σε λύκειο και αργότερα έγινε γραμματέας της ακαδημίας και λέκτορας έως τη συνταξιοδότησή του για λόγους υγείας. Σύχναζε στους λογοτεχνικούς κύκλους του Μιλάνου, οι οποίοι εκείνη την εποχή κυριαρχούνταν από τη σκαπιλιατούρα.Τον Ιούλιο του 1874, σε ηλικία 23 ετών, δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα Οι δύο φιλόσοφοι σε μηνιαίο περιοδικό. Το 1876, συνίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό Vita nuova (αναφερόμενο στο έργο του Δάντη Αλιγκιέρι Νέα ζωή). Κατείχε πολυάριθμες θέσεις στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης. Η δραστηριότητά του στόχευε κυρίως στη διάδοση της εκπαίδευσης στις εργατικές τάξεις. Ο ενεργός ρόλος του στα φιλανθρωπικά ιδρύματα απηχεί και στα μυθιστορήματά του. Διετέλεσε επίσης δημοτικός σύμβουλος (1891-94) και έλαβε το παράσημο του Ιππότη του Στέμματος της Ιταλίας το 1900.
