Friedrich Schiller

Ο Φρήντριχ Σίλλερ (Γερμανικά: Friedrich Schiller, Μάρμπαχ, 10 Νοεμβρίου 1759 – Βαϊμάρη, 9 Μαΐου 1805) ήταν Γερμανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός, φιλόσοφος, δοκιμιογράφος, πεζογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών, μεταφραστής, στρατιωτικός γιατρός και καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Ιένας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της γερμανικής λογοτεχνίας.

Ο Γιόχαν Κρίστοφ Φρίντριχ (φον) Σίλλερ γεννήθηκε στην πόλη Μάρμπαχ της Βάδης-Βυρτεμβέργης το 1759 και ήταν γιος αξιωματικού της Βυρτεμβέργης. Άρχισε να σπουδάζει νομικά το 1773, τρία χρόνια αργότερα μεταγράφηκε στην ιατρική και έλαβε το πτυχίο το 1780. Το ίδιο έτος ολοκλήρωσε το πρώτο θεατρικό έργο του, Οι ληστές, εμβληματικό του λογοτεχνικού ρεύματος Θύελλα και ορμή. Το 1782, πλέον στρατιωτικός γιατρός, διέφυγε από τη Στουτγκάρδη στη Θουριγγία, επειδή τιμωρήθηκε από τον δούκα Κάρολο Ευγένιο με φυλάκιση και απαγόρευση συγγραφής λόγω μη εξουσιοδοτημένης απομάκρυνσης από την υπηρεσία. Κατέληξε στο Μάνχαϊμ όπου εργάστηκε ως θεατρικός συγγραφέας στο Εθνικό Θέατρο, το 1784 παρουσίασε τα έργα Η συνωμοσία του Φιέσκο στη Γένοβα και Ραδιουργία και έρως. Όταν η σύμβασή του έληξε το 1785, βρέθηκε σε οικονομική ένδεια και ταξίδεψε στη Λειψία όπου φιλοξενήθηκε από φίλους. Το 1787, ολοκλήρωσε τον Δον Κάρλος. Η πρώτη συγγραφική περίοδος περιλαμβάνει επίσης νουβέλες, όπως Ανεπανόρθωτα ατιμασμένος και ποιήματα, μεταξύ των οποίων η Ωδή στη χαρά, που μελοποιήθηκε από τον Μπετόβεν.

Από το 1787, ο Σίλερ δημοσίευσε μια σειρά ιστορικών, αισθητικών και φιλοσοφικών έργων. Το 1789 έγινε καθηγητής Ιστορίας στην Ιένα. Η φιλία και συνεργασία του με τον Γκαίτε οδήγησε στη διαμόρφωση ενός νέου λογοτεχνικού ρεύματος, του κλασικισμού της Βαϊμάρης, κατά τη διάρκεια του οποίου έγραψε μια νέα σειρά θεατρικών έργων στα κλασικά πρότυπα: την τριλογία Βάλλενσταϊν και τις τραγωδίες Μαρία Στούαρτ, Η Παρθένος της Ορλεάνης, Η νύφη της Μεσσήνης και Γουλιέλμος Τέλλος. Έγραψε επίσης μπαλάντες (Το γάντι) και επιγράμματα. Με τον πρόωρο θάνατό του το 1805, το τελευταίο έργο του Δημήτριος, με θέμα από τη ρωσική ιστορία, έμεινε ημιτελές. Το 1802, ο Σίλερ έλαβε τίτλο ευγένειας.