Gerard Manley Hopkins

Ο Τζέραρντ Μάνλεϊ Χόπκινς (αγγλικά: Gerard Manley Hopkins) (28 Ιουλίου 1844 – 8 Ιουνίου 1889) ήταν Άγγλος ποιητής και Ιησουίτης ιερέας, του οποίου η μεταθανάτια φήμη τον τοποθετεί ανάμεσα στους κορυφαίους Άγγλους ποιητές. Η προσωδία του – ιδίως η αντίληψή του για τον «ελαστικό ρυθμό» – όπως και η ζωντάνια της έκφρασης μέσω της χρήσης των εικόνων και της φύσης τον καθιέρωσαν ως καινοτόμο ποιητή. Η ποίησή του δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του, το 1918. Από το 1930 το έργο του Χόπκινς θεωρήθηκε μια από τις πιο πρωτότυπες λογοτεχνικές εξελίξεις της εποχής του και ενθουσίασε και επηρέασε κορυφαίους ποιητές του 20ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Τζέραρντ Μάνλεϊ Χόπκινς γεννήθηκε στο Στράτφορντ του Έσσεξ (τώρα στο Μείζoν Λονδίνο) και ήταν το μεγαλύτερο από τα εννέα παιδιά του ευκατάστατου ασφαλιστικού πράκτορα Μάνλεϊ Χόπκινς με καταγωγή από την Ουαλία, που είχε διατελέσει γενικός πρόξενος του Ηνωμένου Βασιλείου στη Χαβάη και είχε εκδώσει ο ίδιος ποίηση. Η μητέρα του ήταν κόρη γιατρού από το Λονδίνο, παθιασμένη με τη μουσική και τη λογοτεχνία, καλλιέργησε στα παιδιά της μια προτίμηση για τα μυθιστορήματα και τη φιλοσοφία του Ντίκενς. Και οι δύο γονείς του ήταν Αγγλικανοί.

Στην Οξφόρδη

Μετά τις βασικές σπουδές του, σπούδασε με υποτροφία κλασική φιλολογία στο Κολλέγιο Μπάλιολ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης όπου έγραφε ποίηση, έγινε οπαδός του Έντουαρντ Πούσεϋ και εντάχθηκε στο Κίνημα της Οξφόρδης. Στην Οξφόρδη επίσης ξεκίνησε η φιλία του με τον Ρόμπερτ Μπρίτζες, η οποία θα είχε μεγάλη σημασία στην εξέλιξή του ως ποιητή και στην μεταθανάτια καταξίωσή του. Το 1866 προσχώρησε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το 1868 έγινε δόκιμος μοναχός στο τάγμα των Ιησουιτών, έκαψε τα ποιήματα που είχε γράψει έως τότε και αποφάσισε να μην ξαναγράψει ποίηση γιατί τη θεωρούσε ανάρμοστη με το σχήμα του. Μέχρι το 1875, ωστόσο, διατηρούσε ένα ημερολόγιο καταγράφοντας τις παρατηρήσεις του.