Giovanni Battista Casti

Ο Τζοβάνι Μπατίστα Κάστι (ιταλικά: Giovanni Battista Casti‎‎) (29 Αυγούστου 1724 - 5 Φεβρουαρίου 1803) ήταν Ιταλός σατιρικός ποιητής και συγγραφέας λιμπρέτων κωμικής όπερας. Ανήσυχο πνεύμα, εγκατέλειψε την ιερατική σταδιοδρομία και περιπλανήθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές αυλές, σε δύο από τις οποίες κατέλαβε τη θέση του ποιητή της αυλής. Έγραψε σατιρική ποίηση και λιμπρέτα για αρκετές όπερες, κυρίως των Τζοβάννι Παϊζιέλλο και Αντόνιο Σαλιέρι.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Κάστι γεννήθηκε το 1724 στο Ακουαπεντέντε κοντά στο Βιτέρμπο. Αφού ολοκλήρωσε το σεμινάριο στο Μοντεφιασκόνε, χειροτονήθηκε ιερέας το 1747. Το 1752, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ του εμπιστεύτηκε την έδρα των ανθρωπιστικών επιστημών στο ίδιο σεμινάριο. Το 1762, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όπου έγινε δεκτός στην Ακαδημία της Αρκαδίας και δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, 200 σονέτα που αφηγούνταν τις επίμονες απαιτήσεις ενός δανειστή στον οφειλέτη του για την αποπληρωμή ενός μικρού χρέους. Το έργο έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από τη ρωμαϊκή κοινωνία, η οποία εκτίμησε το σατιρικό και παρωδιακό ύφος του. Το φθινόπωρο του 1765, εγκατέλειψε την ιερατική σταδιοδρομία και εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία όπου έγινε ο αυλικός ποιητής του Μεγάλου Δούκα Λεοπόλδου Β'.

Ακολουθώντας τους προστάτες του κόμητες Κάουνιτς και Φραντσέσκο Ορσίνι φον Ρόζενμπεργκ, επισκέφθηκε το Βερολίνο, την Κοπεγχάγη, τη Στοκχόλμη και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τον Μάιο του 1776, έφτασε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγινε δεκτός από την Αικατερίνη Β΄και έζησε εκεί για δύο χρόνια. Έγραψε τις εντυπώσεις του από την διεφθαρμένη αυλή της Αικατερίνης σε μια καυστική σάτιρα, το Ταταρικό ποίημα (1787).