Gustav Stresemann

Ο Γκούσταβ Στρέζεμαν (Gustav Stresemann, 10 Μαΐου 1878 - 3 Οκτωβρίου 1929) ήταν φιλελεύθερος Γερμανός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε Υπουργός Εξωτερικών και Καγκελάριος κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς ηγέτες και ένθερμος υποστηρικτής της δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του εύθραυστου αυτού καθεστώτος. Θεωρείται, επίσης, ένας από τους πρώτους οραματιστές της ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκλήρωσης. Το μεγαλύτερο επίτευγμα κατά τη διάρκεια της θητείας του στα δημόσια πράγματα ήταν η συμφιλίωση της Γερμανίας με τη Γαλλία. Γι' αυτό του το επίτευγμα τιμήθηκε, μαζί με τον Γάλλο ομόλογό του Αριστίντ Μπριάν με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1926.

Σύντομο βιογραφικό

Ο Στρέζεμαν γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1878 στο Βερολίνο, γιος ενός ευκατάστατου ιδιοκτήτη εστιατορίου. Στην παιδική του ηλικία υπήρξε επιμελής μαθητής, ενώ παράλληλα βοηθούσε στην οικογενειακή επιχείρηση. Ολοκληρώνοντας την εγκύκλια εκπαίδευσή του στο «Andreas Real Gymnasium» σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και πολιτική οικονομία στο Βερολίνο και στη Λειψία. Το θέμα της διδακτορικής του διατριβής, σχετικά με το εμπόριο της εμφιαλωμένης μπύρας στο Βερολίνο ήταν τόσο θεωρητικό όσο και πρακτικό, αποτιμώντας τις πιέσεις του καπιταλισμού των μεγάλων επιχειρήσεων στην ανεξάρτητη μεσαία τάξη του Βερολίνου. Παράλληλα συνέγραψε κριτικά δοκίμια σχετικά με την «Ουτοπία» του Τόμας Μορ, τους στίχους του Ντ. Φ. Στράους και ιστορικά δοκίμια σχετικά με τον Ναπολέοντα και τον Βίσμαρκ.

Σε ηλικία 22 ετών ο Στρέζεμαν μπήκε στον κόσμο του εμπορίου: Το 1901 προσλήφθηκε ως υπάλληλος της Ένωσης των Γερμανών παραγωγών σοκολάτας στη Δρέσδη και το επόμενο έτος (1902) ανέλαβε ως μάνατζερ του τοπικού υποκαταστήματος του Συνασπισμού Κατασκευαστών. Οι οργανωτικές του ικανότητες και η πειθώ του ανέβασαν τον αριθμό των μελών στο συνασπισμό από 180 το 1902 σε 1.000 το 1904 και σε 5.000 το 1912. Αν και εκπροσωπούσε ασφαλώς το Κεφάλαιο, ο Στρέζεμαν υποστήριζε ότι οι διοικήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων έπρεπε να αποδεχτούν το δικαίωμα οργάνωσης των εργατών σε συνδικάτα και ότι οι εκπρόσωποί τους θα έπρεπε να γίνονται δεκτοί ως επίσημοι διαπραγματευτές.