Léon Bloy

Ο Λεόν Μπλουά (γαλλικά: Léon Bloy) (11 Ιουλίου 1846 - 3 Νοεμβρίου 1917) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, λιβελλογράφος και ποιητής, γνωστός επιπλέον για την παθιασμένη υπεράσπιση του καθολικισμού και για την επιρροή του στους Γαλλικούς Καθολικούς κύκλους.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λεόν Μπλουά γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1846 κοντά στο Περιγκέ της Δορδόνης. Ήταν ο δεύτερος από τους έξι γιους του Ζαν-Μπατίστ Μπλουά, βολταιριστή ελεύθερου στοχαστή, και της Αν-Μαρί Καρώ, μία αυστηρή πειθαρχική και ευσεβής Ισπανο-Καθολική κόρη στρατιώτη του Ναπολέοντα. Μετά από μια αγνωστικιστική και δυστυχισμένη νεότητα κατά την οποία ανέπτυξε έντονο μίσος για την Καθολική Εκκλησία και τη διδασκαλία της, ο πατέρας του βρήκε δουλειά στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκαν το 1864. Ο νεαρός Μπλουά εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος γραφείου αλλά ονειρεύονταν να γίνει ζωγράφος και εγγράφηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έγραψε τα πρώτα του άρθρα, χωρίς ωστόσο να τα δημοσιεύσει, και σύχναζε σε κύκλους του επαναστατικού σοσιαλισμού και του αντικληρικαλισμού.

Τον Δεκέμβριο του 1868, γνώρισε τον ηλικιωμένο καθολικό συγγραφέα Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ, ο οποίος ζούσε απέναντί τους και έγινε ο μέντορας του νεαρού Μπλουά. Υπό την επίδρασή του, λίγο αργότερα, υπέστη μια δραματική θρησκευτική μεταστροφή.

Έλαβε μέρος στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870/1871 ως εθελοντής και κατέγραψε τις πολεμικές του εμπειρίες στο βιβλίο Ματωμένος ιδρώτας (1893).

Προσωπική ζωή

Το 1875 άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στους γαλλικούς σιδηροδρόμους. Η ζωή του άλλαξε ξανά το 1877. Έχασε τους γονείς του, πήγε σε μοναστήρι (η πρώτη από μια σειρά μάταιων προσπαθειών μοναστικής ζωής) και συνάντησε την Αν-Μαρί Ρουλέ, μια περιστασιακή πόρνη, με την οποία συνδέθηκε και μετέστρεψε στον καθολικισμό το 1878. Σύντομα, το πάθος που ζούσαν ο Μπλουά και η νεαρή γυναίκα μετατράπηκε σε μια μυστικιστική περιπέτεια, συνοδευόμενη από οράματα, αποκαλυπτικά συναισθήματα και απόλυτη φτώχεια, καθώς παραιτήθηκε από τη θέση του στους σιδηροδρόμους. Στις αρχές του 1882, η Αν-Μαρί άρχισε να δείχνει σημάδια τρέλας και τελικά κλείστηκε σε νοσοκομείο στο Παρίσι. Ο Μπλουά υπέφερε μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής του: «Μπήκα στη λογοτεχνική ζωή (…) μετά από μια ανείπωτη καταστροφή που με στέρησε από μια καθαρά στοχαστική ύπαρξη», έγραψε αργότερα.