São Boaventura

Ο Άγιος Μποναβεντούρα ή Μποναβεντούρα του Μπανιορέτζιο — στα ιταλικά Bonaventura da Bagnoregio, στα λατινικά Bonaventura de Balneoregio — γεννημένος ως Τζοβάννι ντι Φιντάντσα (1221 – 15 Ιουλίου 1274), ήταν Ιταλός Φραγκισκανός θεολόγος, φιλόσοφος, επίσκοπος και καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας.

Υπήρξε ο έβδομος γενικός υπουργός του Τάγματος των Ελασσόνων Αδελφών και διετέλεσε επίσης καρδινάλιος-επίσκοπος του Αλμπάνο. Αγιοποιήθηκε στις 14 Απριλίου 1482 από τον πάπα Σίξτο Δ΄ και ανακηρύχθηκε Διδάσκαλος της Εκκλησίας το 1588 από τον πάπα Σίξτο Ε΄, με τον τίτλο Doctor Seraphicus («Σεραφικός Διδάσκαλος»). Η εορτή του τιμάται στις 15 Ιουλίου.

Πολλά μεσαιωνικά κείμενα που παλαιότερα αποδίδονταν στον Μποναβεντούρα έχουν πλέον ταξινομηθεί ως έργα του λεγόμενου Ψευδο-Μποναβεντούρα.

Βίος

Ο Μποναβεντούρα γεννήθηκε στην Τσιβίτα ντι Μπανιορέτζιο, κοντά στο Βιτέρμπο, σε περιοχή που τότε ανήκε στο Παπικό Κράτος. Λίγα είναι γνωστά για την παιδική του ηλικία, εκτός από τα ονόματα των γονέων του, Τζοβάννι ντι Φιντάντσα και Μαρία ντι Ριτέλλα. Ο ίδιος αναφέρει ότι, όταν ήταν νέος, σώθηκε από πρόωρο θάνατο χάρη στις προσευχές του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, γεγονός που αποτέλεσε βασικό κίνητρο για τη συγγραφή του βίου του Φραγκίσκου.

Το 1243 εισήλθε στο Φραγκισκανό Τάγμα και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Εκεί πιθανότατα μαθήτευσε κοντά στον Αλέξανδρο της Άλης και ασφαλώς κοντά στον Ιωάννη της Ροσέλ, διάδοχο του Αλεξάνδρου. Το 1253 κατείχε τη φραγκισκανή έδρα στο Παρίσι. Η σύγκρουση ανάμεσα στους κοσμικούς διδασκάλους και τα επαιτικά τάγματα καθυστέρησε την επίσημη αναγνώρισή του ως διδασκάλου έως το 1257, όταν έλαβε τον τίτλο του μαζί με τον Θωμά Ακινάτη. Τρία χρόνια νωρίτερα, η φήμη του τού είχε εξασφαλίσει τη θέση του σχολιαστή των Τεσσάρων Βιβλίων των Γνωμών του Πέτρου Λομβαρδού, κεντρικού θεολογικού εγχειριδίου του 12ου αιώνα. Το 1255 έλαβε τον βαθμό του διδασκάλου, αντίστοιχο του μεσαιωνικού διδακτορικού. Αφού υπερασπίστηκε επιτυχώς το τάγμα του απέναντι στις επιθέσεις των αντιπάλων των επαιτικών ταγμάτων, εξελέγη γενικός υπουργός των Φραγκισκανών. Στις 24 Νοεμβρίου 1265 επιλέχθηκε για τη θέση του αρχιεπισκόπου της Υόρκης, αλλά δεν χειροτονήθηκε ποτέ και παραιτήθηκε από τον διορισμό τον Οκτώβριο του 1266.