Ο Σίλβιο Πέλικο (ιταλικά: Silvio Pellico) 24 Ιουνίου 1789 - 31 Ιανουαρίου 1854) ήταν Ιταλός συγγραφέας, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και πατριώτης που συμμετείχε ενεργά στην ιταλική ενοποίηση. Τα απομνημονεύματά του Οι φυλακές μου (1832), όπου έγραψε για τη σκληρή εμπειρία του ως πολιτικός κρατούμενος, ενέπνευσαν ευρεία συμπάθεια για τον ιταλικό αγώνα κατά της αυστριακής κατοχής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέλικο γεννήθηκε το 1789 στο Σαλούτσο στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου και καταγόταν από συντηρητική θρησκευόμενη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν έμπορος. Η οικογένεια έζησε στο Πινερόλο, όπου ο Πέλικο ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και ξεκίνησε τις πρώτες λογοτεχνικές του προσπάθειες. Σε ηλικία 10 ετών, συνέθεσε μια τραγωδία εμπνευσμένη από μια μετάφραση ποιημάτων του Οσσιανού. Μετά τον γάμο της δίδυμης αδερφής του Ροζίνας στη Λυών το 1805, εγκαταστάθηκε μαζί της για να αποκτήσει εμπειρία στον εμπορικό τομέα, αναπτύσσοντας αντ' αυτού ένα πάθος για τις κλασικές σπουδές και τη γαλλική λογοτεχνία. Επέστρεψε στην Ιταλία το 1809 και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Μιλάνο, όπου ο πατέρας του είχε βρει δημόσια θέση στο Υπουργείο Πολέμου του Βασιλείου της Ιταλίας που είχε ιδρύσει στη Βόρεια Ιταλία ο Ναπολέοντας. Έγινε μέλος του κύκλου των ρομαντικών επαναστατικών συγγραφέων που μεταξύ άλλων περιλάμβανε τους Βιντσέντσο Μόντι, Ούγκο Φόσκολο, Τζοβάνι Μπερσέ και Αλεσάντρο Μαντσόνι, οι οποίοι, όπως και αυτός, ήθελαν να απαλλαγούν από την αυστριακή κατοχή. Το 1810, έγινε καθηγητής γαλλικών στη στρατιωτική σχολή του Μιλάνου και ρίχτηκε ολόψυχα στην προσπάθεια να αποδυναμώσει την επιρροή του αυστριακού δεσποτισμού με έμμεσα εκπαιδευτικά μέσα.
