Ο Γάιος Σουητώνιος Τράγκυλλος (περ. 69/75 – περ. 130, λατ. Gaius Suetonius Tranquillus), γνωστός απλά ως Σουητώνιος ή Σουητόνιος ήταν Ρωμαίος ιστορικός στα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το σημαντικότερο έργο του που μας διασώζεται είναι το De Vita Caesarum (Περί του βίου των Καισάρων), αποτελούμενο από δώδεκα βιογραφίες διαδοχικών Aυτοκρατόρων από τον Ιούλιο Καίσαρα ως τον Δομιτιανό. Άλλα έργα του αφορούν στην καθημερινή ζωή των Ρωμαίων, την πολιτική, τη ρητορική, καθώς και στις ζωές διάσημων συγγραφέων, ποιητών, ιστορικών και γραμματικών. Διασώζονται μερικά ακόμα βιβλία του, αλλά πολλά έχουν χαθεί.
Βιογραφικό
Ο Σουητώνιος ήταν γιος του Σουητώνιου Λαίτου, που πιθανώς καταγόταν από την Ιππώνα (Hippo Regius) ((σημερινή Αννάβα, Αλγερία). Ο Λαίτος ανήκε στην τάξη των ιππέων και πήρε μέρος στην πρώτη μάχη τού Βητριάκου (Betriacum) στο πλευρό του Αυτοκράτορα Όθωνα ενάντια στον μελλοντικό Αυτοκράτορα Βιτέλλιο, το 69.
Ο Σουητώνιος ήταν επίσης στενός φίλος τού συγκλητικού και επιστολογράφου Πλίνιου του Νεότερου. Ο Πλίνιος τον περιγράφει ως «ήσυχο και φιλομαθή, αφιερωμένο στα γράμματα». Τον βοήθησε να αγοράσει γη στην Ιταλία και μεσολάβησε στον Αυτοκράτορα Τιβέριο για να παραχωρήσει στον Σουητώνιο προνόμια πολυτέκνου, παρότι ο τελευταίος δεν είχε κανένα παιδί. Μέσω του Πλίνιου, ο Σουητώνιος κέρδισε τη συμπάθεια τού Τραϊανού και τού Αδριανού. Ο Σουητώνιος ίσως να εργάστηκε στην υπηρεσία του Πλίνιου, όταν αυτός ήταν ανθύπατος Βιθυνίας και Πόντου μεταξύ του 110 και του 112. Υπό τον Τραϊανό δούλεψε ως επίτροπος εκπαιδευτικών (άγνωστο με τι ακριβώς αρμοδιότητες) και ως διοικητής των αυτοκρατορικών αρχείων. Στα χρόνια τού Αδριανού έγινε γραμματέας τού ηγέτη, αλλά αποπέμφθηκε λόγω υπονοιών για τις σχέσεις του με την αυτοκράτειρα Βιβία Σαβίνα. Ενδέχεται να κέρδισε ξανά την εύνοια του Αδριανού και να επέστρεψε στο πόστο του αργότερα. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στο γεγονός, ότι το βιβλίο του De institutione officiorum ήταν ένα από τα τελευταία του και πραγματευόταν τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Αδριανού. Πάντως δεν υπάρχει καμία απόδειξη, ότι ο Σουητώνιος κατείχε δημόσια θέση μετά το 120.
